ಕಥೆ-1042
ಬೇಸ್ಬಾಲ್ ನಿಂತ ದಿನ… ಮಾನವೀಯತೆ ಮೈದಾನಕ್ಕಿಳಿದ ದಿನ
8 ಆಗಸ್ಟ್ 1982. ಬೋಸ್ಟನ್ನ ಫೆನ್ವೇ ಪಾರ್ಕ್. ಸರಳವಾದ ಒಂದು ಬೇಸಿಗೆ ದಿನ. ಜನರು ಹಾಟ್ ಡಾಗ್(ಬ್ರೆಡ್) ತಿನ್ನುತ್ತಾ, ಪೆನ್ಸಿಲ್ನಿಂದ ಸ್ಕೋರ್ಕಾರ್ಡ್ನಲ್ಲಿ ಗುರುತು ಹಾಕುತ್ತಾ, ಒಂಬತ್ತು ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್ಗಳ ಆರಾಮದಾಯಕ ಆಟಕ್ಕಾಗಿ ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಆ ದಿನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಆಟವಲ್ಲ, ಮಾನವೀಯತೆ ಬರೆಯಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ವೇಗದ ಫೌಲ್ ಬಾಲ್ ಬ್ಯಾಟ್ನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಕಡೆಗೆ ಹಾರಿತು. ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಕಿರುಚಾಟವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತು. ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ಪಂದ್ಯ ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ಮಗು, ಬಾಲ್ ತಲೆಗೆ ಬಿದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಮೂರ್ಚೆಹೋಗಿ ಬಿದ್ದಿತು. ಮೈದಾನವೆಲ್ಲ ಮೌನದಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಯಿತು. ಜನರು ಸ್ಥಬ್ಧರಾದರು. ಕುಟುಂಬದವರ ಆಕ್ರಂದನ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿತ್ತು.. ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ದೂರದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ.
ರೆಡ್ ಸಾಕ್ಸ್ ತಂಡದ ತಾರೆ ಆಟಗಾರ ಜಿಮ್ ರೈಸ್ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಡಗೌಟ್ನಿಂದ ನೋಡಿದರು. ಅವರು ಯಾರನ್ನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅನುಮತಿ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಕಾಯಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ನೇರವಾಗಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರತ್ತ ಓಡಿದರು. ಮೂರ್ಚೆಹೋದ ಮಗುವನ್ನು ತಮ್ಮ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತಕ್ಷಣ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ತಂದರು. ಜನಸಮೂಹ, ಗೊಂದಲ, ರಕ್ತ—ಯಾವುದೂ ಅವರನ್ನು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಮಗುವಿಗೆ ಡಗೌಟ್ನಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ತಂಡ ತಕ್ಷಣ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್ ಬಂದು, ಮಗುವನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಆ ಮಗು ಬದುಕಿತು.
ನಂತರ ವೈದ್ಯರು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು—ಜಿಮ್ ರೈಸ್ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತಡಮಾಡಿದ್ದರೂ, ಆ ಮಗು ಆ ರಾತ್ರಿ ನೋಡದೇ ಇರಬಹುದಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಅದೇ ದಿನ ಜಿಮ್ ರೈಸ್ ಯಾವುದೇ ಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದರು. ಮಗುವಿನ ಕುಟುಂಬ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ದುರ್ಬಲವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಭಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಭರಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ತಿಳಿದುಕೊಂಡರು. ರೈಸ್ ಶಾಂತವಾಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಬಿಲ್ ತುಂಬುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ, ಯಾವುದೇ ಪತ್ರಿಕಾ ಗೋಷ್ಠಿ ಇಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ಘೋಷಣೆ ಇಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗಾಗಿ ನಿಂತ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ.
ಅವರು ಅದೇ ದಿನ ಮತ್ತೆ ಮೈದಾನಕ್ಕಿಳಿದರು. ಅವರ ಯೂನಿಫಾರ್ಮ್ ಮೇಲೆ ರಕ್ತದ ಕಲೆಗಳಿದ್ದವು. ಅವು ನಾಟಕದ ಭಾಗವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ—ಆ ಕ್ಷಣದ ನಿಜವಾದ ಸತ್ಯವಾಗಿದ್ದವು...... 🙏
✍️:: ಸಿದ್ದೇಶ್
