Shankargouda Basapur

 ಕಥೆ-873

 ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಟೈಮ್ ಬಾಂಬ್ ಇದೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತೇ?

ಸುತ್ತಲೂ ಒಮ್ಮೆ ಗಮನದಿಂದ ನೋಡಿ. ಪ್ರತಿ ಮನೆಯಲ್ಲೂ, ಪ್ರತಿ ಬೀದಿಯಲ್ಲೂ, ಪ್ರತಿ ನಗರದಲ್ಲೂ ಒಂದು ಬಾಂಬ್ ಟಿಕ್ ಟಿಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಅದು ನಮಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದರ ಸ್ಫೋಟವನ್ನು ನಾವು ಆಗಾಗ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವೆ.

ನಾವೆಲ್ಲಾ ನೇಪಾಳದಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾಷ್ಟ್ರವೇ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿದವರು ಯಾರು? ಜೆನ್‌ Z. (ಜನರೇಷನ್ ಝೆಡ್)

ಅವರು ತಮ್ಮದೇ ಸಂಸತ್ತಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿದರು, ಲಕ್ಸುರಿ ಹೊಟೇಲ್‌ಗಳಿಗೆ, ಅಂಗಡಿಗಳಿಗೆ, ಬೀದಿಗಳಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿದರು. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು, ಹೊಡೆದರು, ಎಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದರೂ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿದರು. ಆದರೆ ಕ್ಷಣಕಾಲ ನಿಲ್ಲಿ, ಯಾರ ದೇಶವನ್ನು ಅವರು ಸುಟ್ಟರು? ತಮ್ಮದೇ ದೇಶ. ಯಾವ ಮನೆಗಳು ಸುಟ್ಟು ಕರಕಲಾದವು? ತಮ್ಮದೇ ಮನೆಗಳು. ಆ ನಾಶದಲ್ಲಿ ಬದುಕಬೇಕಿರುವವರು ಯಾರು? ಅವರೇ.

ಇದೇ ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ “ಜ್ಞಾನ”ದ ಮಟ್ಟ. ಹಾಗಾದರೆ ಅವರು ಇದನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಿದರು? ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಪ್ರಿಯ ಆಟಿಕೆ ಜಾಗ—ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ—ಅವರಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.

ನಮ್ಮ ಪಟ್ಟಣದಲಿ, ಹಳ್ಳಿಯಲಿ ಓಡಾಡಿ ನೋಡಿ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದಿರುವ ಜೆನ್‌ Z ಯುವಕರನ್ನು ನೀವು ಕಾಣುತ್ತೀರಾ? ಇಲ್ಲ. ಅವರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿರುವುದು ಫೋನ್. ರೀಲ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ನಿರಂತರ ಕಾಮಿಡಿ ಕ್ಲಿಪ್‌ಗಳಲ್ಲಿ, ಬಾಡಿ ಶೇಮಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ, ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್‌ಅಪ್‌ಗಳಲ್ಲಿ, ಅಸಾರ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ. ಸಾವಿರಾರು ಗಂಟೆಗಳ ಜೀವಮಾನವನ್ನು ಅವರು ಕಸದ ಸೇವನೆಗೆ ವ್ಯಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ—ಶೂನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಆ ಆಟಿಕೆಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಹೇಗೆ ಅಳುವ, ಜಿದ್ದಾಜಿದ್ದಿ ಮಾಡುವ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಉರುಳುವ, ತಳ್ಳುವ, ಅಳುವ ಹಾಳಾದ ಮಗು ವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ—ಅದೇ ಇಂದಿನ ಜೆನ್‌ Z.

ಆದರೆ ಇವರನ್ನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಯಾರು? ಕೇವಲ ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಅಲ್ಲ. ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ.

ಪೋಷಕರು ಅವರನ್ನು ಮುದ್ದುಮುದ್ದಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿದರು. ಸಮಾಜವು ಗಡಿ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆಗಳು ಪಠ್ಯ ತುಂಬಿದವು, ಆದರೆ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ತುಂಬಲಿಲ್ಲ. ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕೋಟ್ಯಧಿಪತಿಗಳಿಗೆ ಅವರ ವ್ಯಸನದಿಂದ ಹಣ ಗಳಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿತು. ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಾವು ಒಂದು ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದೆವು—ಅಹಂಕಾರಿಗಳಾದ, ಕೋಪಿಷ್ಠರಾದ, ಅಶಾಂತಿಯಾದ, ಸಹನೆಯಿಲ್ಲದ, ಗೌರವವಿಲ್ಲದ, ಬೇರುಗಳಿಲ್ಲದ ಪೀಳಿಗೆ-Z

ನಮ್ಮ ಪಾಠಪುಸ್ತಕಗಳು ಹಳೆಯ ವೈಭವದ ಮ್ಯೂಸಿಯಂ ಆಗಿವೆ—ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಆ ಮ್ಯೂಸಿಯಂನಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಇನ್‌ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂ, ಯೂಟ್ಯೂಬ್, ನೆಟ್ಫ್ಲಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಆಹಾರ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಲೇಖಕರನ್ನು ಓದುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಉಸಿರಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹಾಲಿವುಡ್‌ಗೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮದೇ ಪರಂಪರೆಗೆ ಅಲ್ಲ. ಅವರ ಆಧಾರ್ ಕಾರ್ಡ್‌ನಲ್ಲಿ “ಇಂಡಿಯನ್” ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದರೂ—ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅವರು ಯಾವ ದೇಶದವರು?

ನಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಒಂದು ದೇಶವನ್ನು ಆರಿಸಬೇಕಾದರೆ—ಇನ್‌ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂ ಅಥವಾ ಭಾರತ—ಅವನು ಯಾವದನ್ನು ಆರಿಸುತ್ತಾನೆ? ಉತ್ತರ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ.

ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನದಿಂದಲೇ ಅವರು ನೂರಾರು ಪ್ರಭಾವಗಳಿಂದ ಸಾಕಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ—ಫೋನ್‌ಗಳು, ರೀಲ್ಸ್‌ಗಳು, ಜಾಹೀರಾತುಗಳು, ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಗಳು, ನಕಲಿ ಆದರ್ಶಗಳು. ಅವರನ್ನು ಉಳಿಸಲು ನಾವು ಎಂದಾದರೂ ಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇವೆಯಾ? ಇಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವರು ಜಾಂಬಿಗಳಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕೈ ತಟ್ಟಿ ನೋಡುವಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದೆವು—ತಮ್ಮದೇ ಜನರಿಂದ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಿಂದ, ರಾಷ್ಟ್ರದಿಂದ ದೂರವಾದವರು.

ಜೆನ್‌ Z ತಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ, ಅದರ ಸ್ಮಾರಕಗಳಿಗೆ, ಅದರ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ, ಅದರ ಹಬ್ಬಗಳಿಗೆ, ಅದರ ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ—even ತಮ್ಮದೇ ಪೋಷಕರಿಗೂ—ಗೌರವವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೇವಲ “ಹೊರಗಡೆ” ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಪ್ರತಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ನೆರೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಇದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಇದ್ದಾರೆ.

ನೇಪಾಳ ದೂರದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯೊಳಗೆ. ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದೊಳಗೆ. ನಮ್ಮ ಮಗುವಿನೊಳಗೆ. ಟೈಮ್ ಬಾಂಬ್ ಟಿಕ್ ಟಿಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ.

 ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನವರೆಗೂ ಕಾಯುತ್ತೀರಿ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು? ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ—ಈಗಾಗಲೇ ಆರಂಭವಾದ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ? ಅದು ಬಂದೂಕುಗಳಲ್ಲ, ಟ್ಯಾಂಕ್‌ಗಳಲ್ಲ, ಆದರೆ ಫೋನ್‌ಗಳ ಮೂಲಕ, ರೀಲ್ಸ್‌ಗಳ ಮೂಲಕ, ನಾಶವಾದ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ.

ಪ್ರಶ್ನೆ ನೇಪಾಳ ಉಳಿಯಬಹುದೇ ಎಂಬುದಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನೆ—ನಮ್ಮ ಮನೆ ಸ್ಫೋಟಿಸುವ ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ನಾವು ಉಳಿಸಬಹುದೇ ಎಂಬುದು.

ಕೃಪೆ -ವ್ಯಾಟ್ಸಪ್